خب لابد این هم یک روز عادی میشود

افتاده ام به کشتن. کشتن وقت، کشتن حس، کشتن مکالمه. من این را بارها تحربه کرده ام. همین هم عادی و بیمزه شده. چیزی تکانم نمیدهد. وقتی فردای اینجا نوشتن کسی مرا خوانده باشد، قاعدتن باید کلی خوشحالی میکردم. ذوق میکردم. یا دست کم تعجب. اما میدانی چی؟ فقط با خودم فکر کردم تو همیشه همین بوده ای. و من هم همین خواهم بود.

مهم نیست حتی که برگردم و فعل و فاعل جملاتم را درست کنم.