سمن بویان

بم که فروریخت دنیا هنوز قشنگ بود. آدمها گریه می کردند. آدم ها رفتند کمک کردند آنقدر که همش می گفتند نیایید جا نیست. هفته ی بعدش شجریان کنسرت گذاشت و پولش را کمک کرد به بم.

چند سال گذشته از بم؟ از روز اول جک ساخنتد با زلزله. با مرگ. از شب اول دزدان ریخته اند به غارت خانه ها. و امروز خواندم راهزنان 20 تا کامیون کمک های اولیه را نرسیده غارت کردند. لال شدم.

می دانی چی؟ حالا می فهمم چی می شود آدم ها میمانند توی غربت. با خودم فکر کردم ازینکه فکر کنم بین آن آدمها باشم تنم می لرزد. فقط نمی دانم چطور ممکن است، چطور این حد از بی رحمی امکان دارد همه گیر شود. گاهی تصور می کنم یک بیماری واگیر دار گرفته ایم توی آن کشور نفرین شده، و روز به روز وحشی تر می شویم.